Yıllar önce Okan Bayülgen’in Zaga’sında iki karükatür tipleme vardı, sanırım “elemanlar” diye çıkarlardı. Her hafta “biz şunu olmuşak” diye ekrana çıkar, olmadık görüntüler verirlerdi. Onlardan “biz gey olmuşak!” diye başlayanı aklıma her geldiğinde güldürmüştür beni. İki eleman fırça gibi bıyıkları, orman gibi göğüs kıllarıyla “biz gey olmuşak” diye başlayan bir skeç yapmışlardı. Çok gülmüştüm.
Şimdi de ona benzer bir karikatür içinde yaşıyoruz. Ama bu sefer gülemiyoruz.
Yıllarca “egemenlik kayıtsız şartsız milletin değil, Allah’ındır” diyen, demokrasiyi zamanı gelince inecekleri bir tramvay olarak gördüklerini kendileri ilan eden, laiklik dinsizliktir anlayışının egemen olduğu, kadını ikinci sınıf vatandaş olarak gören, siyaseti bırakın, aile içinde demokrasinin d’sini duymaya tahammülü olmayan, dini referans alan bir geçmişten gelen kadrolar, bugün bize demokrasi, (Dengir Fırat’ın deyimiyle “demukrasi”) dersi veriyorlar, “Milli İrade” tanımları yapıyorlar.
Bugünlere nasıl geldik?
Erbakan Hoca’ları ile yürüdükleri yolda bir gün önce şeriat devleti, pardon “adil düzen” isteyenler, günün birinde yataklarından kalktılar ve “biz demokrat olmuşak” dediler. Geçmişleri ile hesaplaşmadan, hangi dönüşümden geçtiklerini açıklamadan, nasıl bir yolculuk sonunda demokrat olduklarını anlatmadan, bir günde, bir sabah, yataklarından kalktıklarında “demokrat” oldular. Bir gece önce yatağa girerken Avrupa Birliği ve onun değerleri hakkında söylemedikleri söz yokken, sabah yönlerini AB’ye çevirdiler. Akşam yemeğinde Atatürk’e ve Türkiye Cumhuriyeti’nin değerlerine küfür ederken, kahvaltıda “laikliğin güvencesi” oldular.
Bu işten kimse bir şey anlamadı. Kendileri de anlatmadı. Ne oldu da, bir gün içinde her şey değişti, afedersiniz “gelişti”, çözemedik gitti. Cuma namazlarında tekbir getirip “şeriat isterük, laiklik istemezük” diyenler, nasıl dönüştü, nasıl bir felsefi yolculuktan geçti, nasıl demokrat oldu, nasıl özgürlükçü oldu, kimse anlamadı.
Liberal dostlar, bu bir gecede demokrat olanlara nasıl inandı, onlarla gerçek bir AB yolculuğu yapacağımıza nasıl ikna edildi, “evrensel hukuk” dediğimiz değerleri bu kadroların bize getireceğine ne oldu da “iman etti” onu kendileri bile halen çözemedi, gitti.
Bir karikatür içinde yaşıyoruz. AKP kadrolarının tüm yaşam felsefeleri, tüm geçmişleri, ve maalesef halen açıkça görünen geleceğe bakışlarına rağmen, “demokrat”ı oynadıkları, bize özgürlük, hukuk, demokrasi getirecekleri bir skeç bu. Hepimiz bu skeçin tam ortasında, “elemanlar” pozisyonundayız. “Biz demokrat olmuşak” diyoruz.
Ahmet Hakan’ı ilgiyle takip ediyorum. İlginç bir yolculuk yaşıyor. Her gün kendisiyle bir hesaplaşma içinde. Geçmişini sorguluyor, bir gün önce yazdığının üzerini çiziyor, yeni bir şey yazıyor, dün ak dediğine, bugün kara diyor. Ama sorgulayarak, hesaplaşarak, içini açarak yapıyor bunu. Fikirlerine katılmasam da, samimi bulduğum bu yolculuğunu ilgiyle izliyorum, her gün merakla yazılarını takip ediyorum. Çünkü “hesaplaşıyor”. Hesaplaşınca, “ben artık şöyle oldum” dediğinde, inandırıcı oluyor. En azından geçmişte ak dediğine bugün neden kara diyor, açıklamasını yapıyor. Hesaplaşmadan yazsa, bizim “elemanlar” skeçi gibi görünecek dönüşümü, saygıdeğer hale geliyor, “bak bu da varmış, üzerinde düşünmek lazım” dedirtiyor.
AKP kadroları size bunu dedirtebiliyor mu? AKP kadroları demokrat mı, demukrat mı? AKP hangi yoldan geçti? Hangi dönüşümü, hangi hesaplaşmayı ortaya koydu? Ne oldu ki, nasıl bir yolculuk yaşandı ki, AKP demokrasi ve onun temeli olan laikliğin teminatı oldu? Demokrasiyi amaç değil, (şariat yolunda) araç olarak görenler, ne zaman gerçekten demokrat oldu?
Veya şöyle soralım, AKP’nin demokrasi anlayışı, (moda terimle) “evrensel demokrasi” ile bağdaşıyor mu? Yoksa AKP sadece kendine mi demokrat?
Onlar anlatmadı, tamam. Biz soralım diyen bir babayiğit çıkmayacak mı?
Yorum Yazılmamış ↓
Bu yazı için henüz yorum yapılmamış... İlk yorumu siz yazın.
Yorumunuzu Yazın